Welkom ‘thuis’!

Welkom thuis 2

Oh ja, we zijn er! Zondag 21 juni stonden we om 17:00 uur in onze tuin in Nijeveen. Familieleden stonden er ook. Thuiskomen is best fijn, zeker als er ‘chinees’ wordt gegeten. Inmiddels zijn we vier dagen thuis. Joanne is meteen maandag naar school gegaan en Thomas is dapper aan zijn toetsweek begonnen. Tanja en ik proberen de boel weer een beetje op de rit te krijgen. En dan is het zeker prettig als mijn schoonouders ons helpen wennen.

Welkom thuis 3

Maar wennen is niet echt het goede woord. Als er een thermostaat zit, dan kun je eraan draaien en wordt het warm. De douche geeft een heerlijke straal water en het internet is onbeperkt. Allemaal makkelijk, maar niet onmisbaar. Toen Tanja tussendoor naar Nederland moest, zei ze tegen me dat ze ‘heimwee de verkeerde kant op had’. Daarmee bedoelde ze dat ze niet weg wilde. Maar waarom niet?

In Jordanië kostte het mij geen moeite om een blog te maken. Ze ontstonden vanzelf. Nu moet ik mijn best doen om te zoeken naar woorden. Verschillen opnoemen ligt het meest voor de hand. Maar dat heeft geen zin, omdat de werelden niet te combineren zijn. Maar wat is het dan dat dit onbestemde gevoel geeft?

Een half jaar lang hebben we met z’n vieren intensief samengeleefd; of eigenlijk, met zijn 150-en. We zijn opgenomen in de familie van het HLID, waar kinderen en medewerkers met elkaar optrekken; christen en moslim, ‘gezond’ en gehandicapt, jong en oud; samen… Dagelijks komen er ‘vreemde snuiters’ langs, veelal jonge mensen die een visie hebben, of een verlangen; een droom, een inspiratie. En vaak past wat geboden wordt in de vraag van het instituut. Zo is er een technisch ingenieur uit Korea ‘aan komen waaien’, omdat hij de ‘indruk’ had dat zijn talenten hier nodig waren. Met een oude fabriek – naast de school – die een paar weken eerder als gift was gegeven, was een ingenieur precies wat er nodig was. En waarom kwam deze jongen nu naar het HLID? Was dit toeval, of is er meer sturing dan we denken…

Op de één of andere manier was de inspanning daar kloppend met de omgeving. Mijn IT-werk was redelijk standaard, maar tussendoor maakte ik muziek met doofblinde kinderen, werkten we aan middelen om het Goede Nieuws voor doven beschikbaar te krijgen en was er direct effect zichtbaar tussen actie en resultaat. En Ik denk dat dit het onbestemde gevoel veroorzaakt; is het effect van ons werken hier in Nederland even zichtbaar?

Een direct antwoord is er niet, want het hangt af van wat wij hier gaan doen. Op een welkomstmandje zat een houten hartje met de overbekende tekst: Home is where the heart is. En als dat waar is, dan klopt het dat we heimwee de verkeerde kant op hebben.
Gisteren hebben Tanja en ik een wandeling gemaakt op de hei. Even ‘levelen’ in het vlakke landschap. Ga ik wel of niet inloggen op mijn werk? Wat pakken we weer op en waar stoppen we mee? En hoe mooi is het om te kunnen beseffen dat Thomas en Joanne allebei over zijn naar een volgend schooljaar, dat we een half jaar hebben mogen werken in deze bijzondere omgeving, dat we de kans kregen om met inspirerende mensen te werken en alle mogelijkheden hebben om zelf invulling te geven aan wat we doen!

We hebben het nog nooit zo koud gehad in ons leven en ook nog nooit zo warm. En toch zijn we niet ziek geweest. Zegen is een vreemd woord, maar wel een woord dat past in onze situatie. Wat we deelden werd vermenigvuldigd. En we deelden van wat we zelf kregen, dus uiteindelijk zijn we de Gever dankbaar voor zijn gaven.

Van eind september 2014 tot eind juni 2015 zijn er 50 blogs geplaatst, waarop 200 reacties gegeven zijn. We hebben ruim 6000 Euro kunnen gebruiken dankzij de mensen die onze doelen ondersteunen. Daarom willen we jullie bedanken voor gebed, ondersteuning en vriendschap.

René

Welkom thuis 4

Bedankt buren!

Chinees

Sommige dingen verleer je niet…!

Zeg het met licht

Dit keer een licht onderwerp. Allicht dat dit past in de ‘zeg het met’-reeks, maar we weten allemaal waar dat aan ligt. Nog maar twee weken en dan wordt het zwaar. Hoe gaan we afscheid nemen en hoe zit het met onze plicht in Nederland? Allemaal vragen die eigenlijk het afgelopen half jaar ergens wel tevoorschijn kwamen. Er is nog geen lampje gaan branden voor het antwoord. ‘Jij in jouw klein hoekje en ik in ’t mijn’, zegt een kinderliedje. Ik heb zo’n donkerbruin vermoeden dat we ons hoekje nog moeten vinden. Gelukkig is er het Eeuwig Licht dat ons kan bijschijnen.

Over schijnen gesproken: de zachte groene kamer staat de laatste weken nog even in het spotlicht. De blacklight is opgehangen evenals de nieuwe ventilator. De kamer is echt bijna klaar.

Voor twee netwerkmigraties heb ik nog enige zorgen. Gelukkig herinnerde Tanja mij eraan dat ik afgelopen jaren bergen verzette in één week. Nu heb ik nog twee keer zoveel tijd! ‘Rationeel Optimisme’ was de term die Thomas moest integreren in zijn tijdvakkenopdracht. Ik weet nog wel een goed voorbeeld… Morgen zal ik mijn licht er eens over laten schijnen. Nu is het zondag en ga ik koffie zetten.

René

BlacklightOphangen

Onze grote Edison aan het werk.

Blacklight

De witte rand licht mooi op door de blacklight. De begeleiders waren erg blij met deze aanwinst.

BlacklightMateriaal

Dit moet je eigenlijk in het ‘donker’ zien…

BlacklightMateriaal2

Doekjes en balletjes van neon reageren prachtig op het ‘zwarte’ licht.

LichtjesMaken

Ik heb een haat-liefdeverhouding met plakband. Ik kom het te vaak tegen op plekken waar ik het niet wil zien, maar het is mijn beste vriend als iets snel moet worden gemaakt…

Hoofddoeken

Van de dove Aya hebben de vrouwen een spoedcursus hoofddoekje leggen gehad. Beetje doekje voor het bloeden met nog twee weken te gaan…

Zeg het met foto’s

Eerst een filmpje en nu foto’s? Waarom geen blogs meer? Eigenlijk gebeurt er genoeg om elke dag een blog te schrijven, maar het ontbreekt ons aan tijd om dat te doen. Aan de andere kant is dat jammer, want we hebben zoveel om over te vertellen.

Nog twee en een halve week en we gaan weer terug naar Nederland. Onze projecten moeten nu netjes worden afgerond. En dat is nog veel werk. Ook valt het ons zwaar om afscheid te nemen van de bijzondere mensen die wij hier ontmoet hebben.

Om jullie toch mee te nemen in onze eindsprint, hierbij foto’s van afgelopen weken.

Rene, Tanja, Thomas en Joanne

(Klik nog een keer op de link om de foto’s anders gesorteerd te zien)

Zeg het met een filmpje

Soms zeggen beelden meer dan woorden. Daarom een overzicht in een filmpje. Met dank aan allen die dit mogelijk hebben gemaakt!

(Gebruik bij full screen het plusje links om het beeld groter te krijgen)

Familie Kolsters bij het Holy Land Institute for the Deaf

Rene, Tanja, Thomas en Joanne

Onze Vader achter het stuur

ZoutDerAarde

Zout der aarde

Zes weken zomervakantie! Dat klinkt lekker lang. Toch is het juist deze korte tijd die we nog maar hebben voordat we weer terug naar Nederland gaan. Zes weken om af te maken waar we aan begonnen zijn. Ondertussen gebruik ik deze blog voor zelfreflectie en even stoom afblazen.

Want ik snap dit land niet. Meestal lig ik ’s nachts wel een uurtje wakker om na te denken over één van mijn projecten. Maar als de slaap me dan vat, dan word ik achtereenvolgens wakker van voorbijrazende auto’s, claxons, auto-alarmen, autoradio’s, een balkende ezel, blaffende honden, de minaret, vogels, nog een keer de minaret en mijn wekker… En dat is nog niet alles wat me bezighoudt.

Om (streaming) e-learning mogelijk te maken is een goede internetverbinding nodig. Het gaat om het bereiken van een miljoen (!) doven in het Midden-Oosten. Ik had sneller internet laten regelen zonder maximum. ‘Unlimited’ heette het abonnement. En in dit land zonder grenzen was dat precies wat ik zocht. Blijkt het toch weer ‘Jordaans’ unlimited te zijn. Er zit gewoon een limiet op, waarna de snelheid naar beneden gaat. En daar blijft het niet bij: de effectieve snelheid is 1/5 van wat aangegeven was!

De tegenstellingen omgeven me. Vanmorgen waren we op het politiebureau om Tanja’s verblijf te verlengen. Op de weg er naartoe zie ik auto’s met de mooiste lichtmetalen velgen, maar de auto zelf zit vol met deuken. Een vrouw in een burka zit achter het stuur van een enorme SUV. In het politiebureau liepen op de grond van de wachtruimte 3 verschillende soorten mieren; van 2mm, 5mm en 1,5 cm. Die laatste liep mank, maar dat past wel bij ons werk.

Zeer regelmatig klinkt de roep van de moskee. En oproep tot gebed kan niet fout zijn. Maar waarom moet dat midden in de nacht? Ik vraag me dan echt af of de imam dan ’s morgens om half vier tegen zijn vrouw zegt: ‘Schat, ik ga weer fijn zingen.’ En hoeveel mensen staan er ’s nachts daadwerkelijk op om te bidden? Maar goed, misschien ben ik ten diepste wel jaloers dat het deze mensen lukt om zoveel tijd aan God te besteden…

Het gaat slecht met mijn Arabisch. Dat merkte ik toen ik hommus bestelde (een soort saus). Ik wilde een grote bak. En elke dag hoor ik vanaf de minaret ‘Allah-hu akbar’ roepen; God is groot. Dus ik bestelde in mijn wijsheid ‘hommus akbar’. De man reageerde met ‘Kebir’, het juiste woord voor groot. De mensen hier prijzen God elke dag en ik verwacht mijn heil van gestampte kikkererwten…

Laatst zat ik in de bus van Sweileh naar Salt. Op het raam zat een mooie sticker met ‘verboden te roken’. De controleur zat er heel relaxed onder… met zijn sigaret. De buschauffeur had een geel t-shirt aan met de ‘Lord’s Prayer’ erop. Het ‘Onze Vader’ woordelijk achter het stuur! En tegelijkertijd past het ook weer. Wat gebeurt er als dit gebed achter het ‘stuur van je leven’ zit? Teveel om over na te denken. Nog zes weken om dit land te snappen en de projecten af te ronden.

René

‘Flexibilitijd’

UNHCR

Het is al weer even geleden dat we iets hebben laten horen. Misschien hebben we ons ongemerkt beter aangepast aan Jordanië dan we denken. Want wachten is hier een dagelijkse bezigheid. Ze hebben het verheven tot een kunst. Zo wacht ik nu al weken op apparatuur van een Jordaans bedrijf. Op 5 maart was ons eerste contact en vanaf 1 april zouden de spullen ‘zo snel mogelijk’ worden geleverd. Het lag op voorraad. Dus wat kon er misgaan? Maar ondertussen lijkt het wel een uit de hand gelopen 1-april grap. Ik toon best flexibiliteit, maar flexibel omgaan met tijd is toch hetzelfde als een beveiligingsbedrijf dat vanwege bezuinigingen criminelen inzet!

Genoeg gezeurd. Want dat is veel te Nederlands voor ons Jordaans bestaan. En er gebeurt genoeg. Tanja is vorige week zelfs een paar dagen in Nederland geweest. Helaas was het voor een begrafenis., maar de ontmoetingen waren waardevol. En op de terugweg heeft ze haar ouders meegenomen. Dus Thomas en Joanne hebben hun verjaardagen (opnieuw) gevierd met opa en oma erbij.

Sabr

Een uitkijkje in Salt met op de voorgrond de plant ‘Sabr’, wat ‘geduld’ betekent

We hebben zelfs een auto gehuurd om er een paar dagen op uit te trekken. Natuurlijk wel een Jordaanse auto waarbij we met z’n vieren op de achterbank zitten. ‘Mag dat wel?’, vroeg mijn schoonmoeder. Toen ik haar vertelde dat ik net drie mannen zag in een rijdende open pick-up om samen een paard vast te houden, had ze wel door dat wij een zegen zijn voor de politie hier.

Over zegen gesproken: het instituut heeft een vluchtelingentent gekocht. Er schijnt een gezin met kinderen in Salt te wonen in kartonnen dozen. Een tent is dan een beter alternatief. Ik blijf me verbazen over de diversiteit van het werkgebied van het instituut. Als er ergens een helpende hand nodig is, dan weten ze wel iets te verzinnen.

Gelukkig wordt dit ook opgemerkt in het Midden-Oosten. Afgelopen donderdag was er een prijsuitreiking in Dubai. De doofblindenafdeling en het ‘project’ World Wide Hearing – waar Broeder Andrew een drijvende kracht is – waren voorgedragen. Welke prijs mogelijk gewonnen is, weet ik nog niet, maar duidelijk is wel dat het werk van het Holy Land Institute for the Deaf internationaal wordt opgemerkt.

Een groot deel van het werk moet binnenkort te zien zijn in het fotoboek dat gemaakt wordt voor het 50-jarige jubileum. Op dit moment wordt eerst het Jordaanse gebarenwoordenboek gedrukt. Dat is een meer dan duizend pagina’s tellend boek met alle gebaren. In mei is de feestelijke presentatie. Daarna wordt het jubileumboek gedrukt, waar ik ook aan meegewerkt heb.

Nog twee maanden kunnen we ons steentje hier bijdragen. Hoe het daarna verder gaat zal de tijd ons leren. En zolang we in Jordanië zitten kan dat dus wel even duren 😉 .

René

Specerijen OudeZiekenhuis

Markt Doorkijkje

Wandeling door Salt

Kumihimo-en met de meiden

Hallo Bloglezers,

Deze keer gaat mijn blogje over Kumihimo. Iets dat ik ook heb ingezameld dankzij Jolanda Brouwer die op dit leuke idee kwam (en Jolanda haar vader die het gesponsord heeft).
Toen we hier nog maar net waren kwam hier een meneer om even naar onze spullen te kijken die Thomas en ik ingezameld hadden. Over de Kumihimo zei hij dat het misschien wel bij de beroepsopleiding van de grote meiden gebruikt kon worden.

Een tijdje daarna had ik een afspraak met een van de juffen. Ik heb mijn Kumihimo laten zien. Ze vond het geweldig. Ik heb haar laten zien wat je er allemaal mee kunt maken. Meestal moeten de meiden borduren, dat echt hun neus uitkomt. Dus waren ze blij dat ze eens wat anders mochten doen.

De week erop mocht ik terugkomen en werd het de meiden geleerd. Het is een groot succes. In de plaats van Kumihimo leer ik borduren. Iedereen blij :-) .  En laatst kwam mijn vader thuis van zijn werk en zei dat de beroepsopleiding 20 Kumihimoborden erbij wilde hebben. Ik was er erg blij mee dat ze het leuk vonden.

Een tijdje later ging ik bij de beroepsopleiding langs en zag ik alle meiden met een Kumihimobord zitten. We mochten er een foto van maken.

Kumihimo-en met de meiden

En wordt mijn goede werk beloond met een bord patat? Nee! Helaas eten we gewoon weer rijst… 😉 .

Wel leuk is dat ik een Kumihimopakket gewonnen heb via een Faceboekactie van Kumihimo.nl (weer dankzij Jolanda Brouwer die mij heeft opgegeven). Opa en oma die binnenkort hier komen nemen het pakket mee. Ik kijk nu al uit naar de ideeën die in het boek staan en om deze samen met de meiden te maken.

En nu ik toch bezig ben wil ik meteen wirwarkralen.nl noemen die mij ook Kumihimo spullen heeft gegeven. Bedankt iedereen!

Joanne

Groene relaxedheid

HadielMetHiba

Doofblinde Hadiel met één van de dove leerlingen in de groene kamer

Deze week werd de zachte groene kamer in gebruik genomen. Hij is nog niet klaar, maar medewerkers waren zo nieuwsgierig en vroegen er steeds meer naar dat ik vond dat we er wel voorzichtig mee konden gaan experimenteren. Het gevolg was dat deze week elke middag kinderen hun rust vonden en de dove studenten (die ’s middags verantwoordelijk zijn voor de doofblinde kinderen), twee begeleiders en ik versteld stonden van het resultaat.

Maar wat ging er aan vooraf? Na het kopen van de matten en het berekenen van de kamer, hebben René en ik samen met Joël (een Zwitserse vrijwilliger) een plan gemaakt om de matten te bevestigen. Dat valt nog niet mee, want het klimaat maakt dat niet alles blijft zitten en schroeven zouden de matten beschadigen en scherpe elementen geven. Ook moesten de matten op maat gemaakt worden.

TheMakingOf TheMakingOf2

Uiteindelijk is de kamer afgetimmerd en hebben we dik klittenband op de muur vastgemaakt met lijm en een nietpistool. De matten zijn op maat gemaakt en weer netjes met de hand door Tamara (een Zwitserse vrijwilliger) dichtgemaakt. Ook hieraan hebben we klittenband bevestigd en het tegen de muur geplakt.
De matten die op de grond liggen werden op een andere plek gebruikt waar ze veel verplaatst moesten worden. Omdat ze erg zwaar zijn was dat elke keer een hele belasting. Op die plek hebben we nu super zachte kleden gelegd en de zware matten op maat gemaakt voor de groene kamer.

En toen was het opeens maandag en waren alle ogen op mij gericht. Twee kinderen met begeleider kwamen kennismaken met de kamer. Keurig netjes werden de schoenen van de kinderen uitgedaan en walsten begeleiders – met schoenen aan – gewoon naar binnen. Met mijn strenge gebaren stuurde ik de begeleiders naar buiten en heb ik ze voorgedaan dat je rustig binnenkomt en de kinderen moet laten wennen aan hun omgeving. Laat ze de muren voelen en erop kloppen. Superleuk om te zien dat de kinderen dan al rustig en alert worden. De matten werden bevoeld en besnuffeld. In de ruimte waren een soort lage schommelstoel, zwaartedeken en wat ballen aanwezig. Na ook kennisgemaakt te hebben met deze spullen, hebben we ze hun eigen gang laten gaan.

GezelligeDrukte

Kawthar verkent de kamer

Kawthar zocht direct haar plekje in de stoel en Mohammed kon eens in een zacht hoekje zitten zonder dat hij omviel en zichzelf pijn deed. Beide kinderen zaten rustig en de twee begeleiders stonden te wachten om ook naar binnen te komen en het weer over te nemen. Ze vroegen me waarom er een zwaartedeken was en wat het nut ervan is. Ik heb ze er zelf onder gelegd om het te ervaren. De begeleider van de doofblinde Kawthar hoefde deze middag niet met haar de strijd aan de gaan. Kawthar zit altijd op haar knieën in elkaar, maar nu zat ze op haar billen in de wiebelstoel.

Dinsdagmiddag werd ik helemaal verrast toen ik binnenkwam. De doofblinde Hadiel was de hele dag al onrustig en had rust in de groene kamer gevonden!

HadielOpHaarKop

Doordat zowel muur als vloer zacht zijn en de kamer helemaal leeg, hoefde ze niet vastgehouden te worden om haar te beschermen en verdween de onrust. Vervolgens ging ze zelf op ontdekking uit en liet verschillende maffe houdingen zien.

Begeleiders zijn hier gewend om de kinderen bij onrustige situaties of opstandigheid te dwingen te luisteren. Dit komt mede doordat de omgeving – muren en vloeren zijn van steen – niet veilig genoeg is en ze uit bescherming de juiste richting op willen sturen. Dit geeft vaak alleen maar meer frustratie. Door de zachte kamer kunnen ze zelf de rust weer terugvinden en de begeleider hoeft ze alleen maar liefdevol bij te staan.

HadielRelaxed

KawtharEnHamam

De trilmat onder het grote luchtbed vinden ze heerlijk

Je kunt ook de situatie te relaxed maken. Dat gebeurde bij de doofblinde Hazem. Heerlijk vond hij het om op de trilmat te liggen. Met zijn handen in de lucht en een lach op zijn gezicht kwam hij helemaal tot rust. Zijn begeleider ging naast hem liggen, zodat de situatie helemaal relaxed werd. Tot het moment kwam dat we moesten eten….

Tanja

HadielMetZwaartedeken

Lekker zo’n zwaartedeken op je wiebelbenen…

Bananen en straaljagers

Woestijn

Een woestijnpraatje met Broeder Andrew…

Waaróm is me nog niet duidelijk, maar na drie maanden is de reguliere substantie waarin mijn maaltijden de weg naar het riool vinden op miraculeuze wijze vloeibaar geworden. Vroeger veranderde ooit water in wijn, maar blijkbaar zijn de regels aangepast. Hoe dan ook, we zijn er nog! En afgelopen twee weken waren extra speciaal, omdat opa en oma Kolsters bij ons waren. Vooral Joanne heeft haar kans gegrepen spelletjes te spelen. Daar houdt haar vader namelijk niet zo van. En natuurlijk is het leuk om in werkelijkheid te laten zien waarover we geschreven hebben.

We hebben zaterdag zelfs een uitstapje gemaakt naar een Oase in Azraq, het woestijnachtige oosten van Jordanië. Op de weg er naartoe kwamen we langs een kasteel van de 8e eeuw, waar vroeger reizigers een onderkomen vonden.

Kasteel

Onze ‘gids’ was niemand minder dan Broeder Andrew zelf. In plaats van een levenloze ruïne, zie je opeens Abraham lopen met al zijn vee en komt de profeet Mohammed even langs op doorreis.

Het eindpunt, de Oase, had toch minder Punica-gehalte dan gedacht. Geen overvloedig water, geen hangmat, geen ‘drink met je billen bloot melk uit de kokosnoot’. Het water wat normaal gesproken uit Syrië komt en de ondergrondse wateren vult, wordt nu door dammen in Syrië tegengehouden.

LawrenceOfArabia

Wat wel tot de verbeelding sprak, was het kasteel waar de beroemde ‘Lawrence of Arabia’ zijn intrek had genomen.

Het Biesbosch-achtige natuurpark was mooi, maar op één of andere manier paste het niet in dit landschap. En dat bleek ook wel toen we opeens een enorm geraas hoorden; straaljagers, klaar om vanuit Jordanië te verkennen en te vernietigen…

Onderweg lezen we op de borden: Syrië: 60 km., Irak: 180 km. Dat is toch wel erg dichtbij. Rechts van ons doemen enorme vluchtelingenkampen op, een eindje verderop meerdere legerbases achter elkaar. Wij hadden een leuke dag, maar wel met een dubbel gevoel.

Afgelopen zondagochtend zaten we met mijn ouders in ons appartement toen er opeens straaljagers voorbijraasden. Ik dacht aan de legerbases. Er vlogen drie staaljagers voorbij, daarna vier, daarna nog eens zeven, in formatie. Foute boel, dachten we. Niks op het nieuws… Steeds opnieuw het machtige geluid. Ergens voelt het stoer, maar tegelijkertijd is het beangstigend. Later hoorden we dat het een jaarlijkse feestdag was bij de Dode Zee en dat de straaljagers een feestelijke bijdrage leverden voor het koninklijk bezoek. Het was feest! Wat een land van contrasten.

En mijn werk? Dat gaat goed; langzaam, maar goed. Gisteren zes uur op pad geweest voor speciale kabels voor de streaming-oplossing. Vanmiddag help ik Tanja bij het maken van de snoezelkamer. En als ik weer razende geluiden hoor, dan zijn twee dingen belangrijk: bananen en feest!

 

Meten, mat, gemat

Meten

Meten, mat, gemat…

Waar ik me de eerste weken van ons verblijf zorgen om maakte schijnt nu te lukken. De eerste praktische stappen tot een prikkelarme kamer zijn gezet. De kamer die hiervoor benoemd is wordt nu nog elke dag gebruikt (om kinderen te verschonen), maar daar schijnt niemand zich druk over te maken. Afgelopen donderdag ben ik met Asma, een dove begeleidster die hier op het instituut is opgegroeid, en Tamara, een Zwitserse vrijwilligster, naar de hoofdstad Amman gegaan om matten te zoeken die we tegen de muur kunnen bevestigen. Maar voordat dit mogelijk was hebben we veel gesproken en gebrainstormd. Informatie uitwisselen in dit land is niet zo gewoon als in Nederland. Informatie geeft macht en als je het deelt ben je het kwijt.

Gelukkig hebben Asma, Tamara en ik daar geen last van. We praten graag en helpen elkaar verder met vragen en ideeën. Wat onze communicatie wel interessant maakt is dat ik het in mijn beste Engels aan Tamara vertel en dat zij het vertaalt in gebaren naar Asma en andersom. En soms heb ik genoeg gebaren om het rechtstreeks met Asma te bespreken. Er is wel wat geduld voor nodig. De matten hebben we uiteindelijk gevonden in de Ikea.

Ikea

Zo maf om de naam Ikea hier te horen…

Tussen de zorg voor de doofblinde kinderen door hebben we dus momenten gevonden om te overleggen. Dat lukt de ene dag beter dan de andere. De doofblinde kinderen hebben een hoop zorg nodig. En daarnaast begeleiden de dove studenten de doofblinde kinderen ‘s middags ook weer. Dit loopt niet altijd vlekkeloos, maar als er begeleiding mist, kan ik inspringen. Dus voordat ik op de afdeling kom weet ik eigenlijk nooit wat mijn taken zijn.

Niet alle kinderen zitten altijd even lekker in hun vel, met alle gevolgen van dien. Regelmatig loopt de spanning zo hoog op dat kinderen zichzelf of anderen bijten of slaan.

Gisteren zou ik mijn definitieve plan met ze doorspreken, maar dat werd niet mogelijk doordat één van de jongens zich verzette en alles kapot wilde slaan wat hij tegen kwam. Bezweet zat hij uiteindelijk op de bank met alle kussen om hem heen. Op deze momenten is overleg niet mogelijk maar wordt wel erg duidelijk hoeveel behoefte er is aan een zachte, rustige kamer.

Naast Asma en Tamara zijn hier nog zo’n 15 mensen werkzaam, inclusief leidinggevende. Ik heb geen idee wat zij van onze ideeën vinden. Ze zeggen me vriendelijk gedag, maar vragen eigenlijk nooit wat we nu uitspoken. Niemand heeft kritische vragen en ze laten me lekker m’n gang gaan. Met dit in mijn achterhoofd ben ik zelf op onderzoek uitgegaan en heb ik een opslagruimte gevonden die iedereen vergeten was. Deze ruimte leek mij meer geschikt dan de ruimte die we oorspronkelijk benoemd hadden. En na overleg met de directeur en een bezoekje aan de ‘sleutelmaker’ (de ruimte was op slot) had ik echt het gevoel dat ons plan uitgevoerd kon worden.

Matten

Even gevoel krijgen bij het idee…

Met een aantal jongens van de beroepsopleiding hebben we de kamer leeggemaakt. Ik heb spullen ingepakt en zij hebben de zware spullen een andere plek gegeven. De berekeningen zijn gemaakt en de timmerman is aan het werk gezet. Maandag gaan we de rest van de matten halen.

We zijn nu voornamelijk bezig met uitproberen. Wat werkt niet en wat slaat aan? Met mijn schoonouders zijn snoezelspullen meegekomen die besteld zijn vanuit het geld dat we hebben opgehaald. De zwaartedeken is meteen de volgende nacht ingezet voor Kawthar die elke nacht maar 3 uurtjes slaapt en ’s nachts erg onrustig is.

KawtharInHetSop

De doofblinde Kawthar geniet van het sop tijdens ‘massagetijd’

De blacklight heeft bijvoorbeeld nog niet het verwachte resultaat opgeleverd. Maar omstandigheden waren nog niet ideaal. Vandaag hebben we ook de aromatherapie uitgeprobeerd in ons huis. We hadden dus een rustige zondag ;-). Het trilkussen en de bijbehorende versterker staan nog ingepakt – tot grote frustratie van René – maar hier in Jordanië nemen we de tijd voor dit soort dingen… Nog 3,5 maand te gaan.

Tanja

Rene, Tanja, Thomas en Joanne bij het Holy Land Institute for Deaf and deafblind children (HLID) in Jordanië